Cytuję wypowiedz Księdza Piotra " ... Dalej: jeśli przyjaźń zaczyna się zmieniać w coś więcej i dąży do miłości czyli oddania siebie w całości drugiej osobie - to uważam że nie było przyjaźni......" niestety zupełnie nie zgadzam się z tą wypowiedzią, ponieważ czasem sympatia w przyjaźni jest tak silna że przeradza się w miłość, zupełne oddanie drugiej osobie, nagle zdajemy sobie sprawę z tego że zrobilibyśmy dla drugiej osoby wszystko ... i owszem nagle pojawia się miłość, ale czy ksiądz na prawdę uważa że to oznacza że nie było prawdziwej przyjaźni ? Ja uważam zupełnie przeciwnie, tylko z prawdziwej, cudownej przyjaźni może powstać szczęśliwy związek na lata. Wiem co mówię, bo przyjaźń to czas na poznanie drugiej osoby jak samego siebie jeśli twój przyjaciel, twoja przyjaciółka jest w jakimś stopniu odzwierciedleniem Ciebie i wiesz że już nie umiesz bez niej, bez niego żyć - to dopiero jest miłość .... przyjaźń zawsze zostaje, jeśli jest prawdziwa i przerodzi się w miłość - kochankowie zawsze zostaną przyjaciółmi. " ... w miłości niezbędna jest przyjaźń "